‘De Kunst der Zotheid’ is een antwoord of Erasmus’ Lof der Zotheid, héél veel gelezen maar niet altijd begrepen. De auteur onderzoekt eerst het ‘Christelijk Humanisme.’ Rome had problemen met de Moderne Devotie, voor wie het niet meer de duivel was die de oorsprong was van onze ondergang bracht, maar wijzelf. De menselijke natuur neigt naar het goede, maar door zwakheden vallen we voor het kwaad.
Het einde van de 15de eeuw was een tijdswending. Met het Narrenschip van Brant et De Lof der Zotheid van Erasmus werden satire en humor krachtige wapens voor introspectie en sociale ontvoogding. En dat blijft zo.
Quinten Matsys en zijn opvolgers, waaronder Pieter Bruegel, hebben het ideeëngoed van de Rotterdamse humanist prachtig vertaald in hilarische visuele satires.
Reeds een eeuw geleden, hebben historici de invloed van Leonardo da Vinci vastgesteld op Matsys. Met prachtige illustraties, schets de auteur de verrassende dialoog die plaats vond tussen de groteske tronies van da Vinci en de hilarische schilderijen van Matsys. Véél meer dus dan leerzaam leesvoer, een dikke brok kijkgenot.